Techniki augmentacyjne część 2.

Sterowana regeneracja kości

Stosowana w implantologii, gdy ilość kości w miejscu wprowadzenia przyszłego implantu jest niewystarczająca.W chirurgii periodontologicznej znalazła zastosowanie w odtwarzaniu ubytków kostnych wokół korzeni zębów. Istotą zabiegu jest odtworzenie kości w miejscu ubytku i zabezpieczenie go przed wrastaniem tkanki łącznej.

Zabieg rozpoczyna się od chirurgicznego dojścia do miejsca, w którym aplikować będziemy specjalny materiał kościozastępczy. Po odwarstwieniu płata śluzówkowo-okostnowego ubytek kostny wypełnia się wiórkami kości autogennej, kości z hydroksyapatytem lub samym hydroksyapatytem. Kolejnym etapem zabiegu jest zamocowanie specjalnej membrany, która chroni ubytek przed wrastaniem do niego komórek tkanki łącznej i umożliwi prawidłowe kościotworzenie. Następnie całość pokrywa się wcześniej wytworzonym płatem śluzówkowo-okostnowym i zakłada szwy. Idea zastosowania środków kościozastępczych wraz z membranami wykorzystywana jest w niżej opisanych okołowszczepowych zabiegach chirurgicznych.

Podniesienie dna zatoki szczękowej

Trudne warunki do wszczepiania implantów występują najczęściej w bocznych odcinkach wyrostka zębodołowego szczęki. Gdy wysokość wyrostka jest zbyt mała i wszczepienie implantu wiązałoby się z perforacją błony śluzowej zatoki szczękowej, wykonuje się zabieg podniesienia jej dna. Polega on na umieszczeniu materiału kościozastępczego pomiędzy dnem zatoki a kością wyrostka. Wyróżniamy dwie metody podnoszenia dna zatoki szczękowej: metoda otwarta oraz zamknięta (z zastosowaniem osteotomów).

Metoda otwarta

Zabieg rozpoczyna się od wytworzenia płata śluzówkowo- okostnowego od strony przedsionka jamy ustnej w bocznym odcinku szczęki. Następnie, za pomocą specjalnego wiertła znosi się kość wyrostka do momentu, aż uwidoczni się błona śluzowa zatoki. Kolejnym etapem jest podniesienie jej za pomocą specjalnych narzędzi i umieszczenie pomiędzy podniesionym dnem a kością wyrostka zębodołowego materiału kościozastępczego. Na koniec całość pokrywa się błoną zaporową i zaszywa.

Zaletą metody otwartej jest fakt, iż procedura podnoszenia odbywa się pod pełną kontrolą wzroku operatora. Możliwe jest podniesie dna o 5-8 mm, czyli znacznie więcej, niż w metodzie zamkniętej. W przypadku, gdy osiągnięta zostaje właściwa stabilizacja pierwotna, możliwe jest przeprowadzenie podniesienia zatoki z jednoczesnym wprowadzeniem implantów. Okres gojenia, z implantacją czy bez, wynosi ok. 6 miesięcy.

Metoda zamknięta

W tej metodzie dojście do zatoki wytwarza się poprzez szczyt wyrostka zębodołowego. Podniesienie dna zatoki najczęściej odbywa się z jednoczesnym wszczepieniem implantów. Zabieg początkowo przypomina wszczepienie implantu. Po dokładnej diagnostyce przedzabiegowej określa się, o ile milimetrów należy podnieść dno, aby móc wszczepić dany implant. Za pomocą wierteł implantologicznych wytwarza się pierwotne łoże implantu. Następnie poszerza się je i wydłuża przy użyciu osteotomów. Do wnętrza aplikuje się wiórki kostne oraz materiał biologiczny.
Następuje podniesienie dna zatoki szczękowej i można wprowadzić implant.

Zabieg ten jest znacznie mniej traumatyczny dla pacjenta, niż metoda otwarta. Jest trudniejszy do wykonania, gdyż procedura nie odbywa się pod pełną kontrolą wzroku operatora. Istnieje większe ryzyko perforacji błony śluzowej zatoki. Zabieg posiada również pewne ograniczenia: grubość kości wyrostka nie powinien wynosić mniej niż 5 mm, a samo podniesienie dna nie wynosi więcej niż 3-4mm.

Rozszczepienie wyrostka zębodołowego

Jest to zabieg chirurgiczny stosowany w bocznych odcinkach wyrostka zębodołowego żuchwy. Gdy wyrostek jest zbyt wąski, aby wszczepić implanty, stosuje się zabieg mający na celu jego poszerzenie stosując metodę rozprężania kości. Procedura chirurgiczna obejmuje kilka etapów. Wytworzenie płata śluzówkowo- okostnowego na odpowiednim obszarze, Wygładzenie powierzchni wyrostka. Następnie, po ustaleniu zakresu cięcia oraz jego osi, przystępuje do rozszczepienia wyrostka. Cięcie wykonuje się za pomocą tradycyjnych narzędzi tnących takich jak wiertła, dłuta lub piły. Można również zastosować narzędzia piezoelektryczne, uznane za mniej traumatyczne. Po zakończonym cięciu wykonuje się separację wyrostka za pomocą osteotomów. Należy pamiętać, aby w przypadku planowanego wszczepienia kilku implantów osteotomy wkręcać naprzemiennie. Powoduje to korzystniejszy rozkład sił i mniejsze naprężenia w kości. Następnie w szczelinę powstałą po separacji aplikuje się wiórki kostne wraz z materiałem kościozastępczym. Rozszczepieniu wyrostka (jeżeli pozwalają na to warunki) towarzyszy jednoczesna implantacja. Wówczas prawie pewnym jest, że będzie występował niedobór śluzówki do zamknięcia rany. Aby było to możliwe stosuje się mobilizację płata lub wcześniej opisane błony zaporowe.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *