Techniki augmentacyjne część 1.

Techniki augmentacyjne to zabiegi mające na celu odtworzenie tkanki kostnej w miejscu, w którym jej brakuje.Znalazły one zastosowanie głównie w implantologii oraz chirurgii periodontologicznej. Wyróżniamy tu: sterowaną regenerację kości, podnoszenie dna zatoki szczękowej oraz rozszczepianie wyrostka.


Zanik kości

Istnieje wiele czynników wpływających na powstawanie ilościowych bądź jakościowych ubytków tkanki kostnej. W stanie biologicznej równowagi organizmu aktywność komórek kościotwórczych i kościogubnych jest zbalansowana. Ma na nią wpływ wiele czynników takich jak stan zdrowia ogólnego, układ hormonalny, dieta i inne. Wraz z wiekiem procesy przebudowy tkanki kostnej stają się coraz mniej dynamiczne. Zwiększa się aktywność komórek kościogubnych, co objawia się powolnym zanikiem kości wyrostka zębodołowego. Mówimy wówczas o fizjologicznym zaniku kości. Do najczęstszych patologicznych przyczyn zaniku kości wyrostka zaliczamy: długo utrzymujący się stan zapalny w okolicy kości, braki zębowe, parafunkcje zgryzowe oraz powikłania jatrogenne.

Stan zapalny

Przyczyną stanu zapalnego najczęściej jest kamień nazębny. Obecne w nim bakterie, ich toksyny oraz produkty przemiany materii działają zapalnie na otaczające je tkanki. Dochodzi wówczas do choroby przyzębia zwanej paradontozą, która nie leczona prowadzi do powstawania ubytków kostnych. Również nie leczone choroby miazgi mogą prowadzić do rozwoju torbieli zapalnych działających destrukcyjnie na kość.

Braki zębowe

Obserwuje się również zanik kości w miejscu, gdzie występują braki zębowe. Aby zrozumieć to zagadnienie należy wspomnieć tutaj o tzw. narządzie zębowym. Składa się na niego ząb, cement korzeniowy, ozębna, kość wyrostka zębodołowego oraz dziąsło. Wszystkie te elementy tworzą morfologiczną i czynnościową całość. Narząd zębowy pełniąc swoją funkcję przenosi siły powstające podczas żucia na kość wyrostka zębodołowego. Wówczas w kości zachodzi permanentna przebudowa jej struktury. W przypadku gdy brakuje zęba, procesy przebudowy słabną i kość zanika. Związane jest to z brakiem bodźca stymulującego kość do przebudowy.

Parafunkcje zgryzowe i powikłania jatrogenne

Określenie parafunkcje zgryzowe określa wszystkie nieprawidłowości związane ze wzajemnym układem zębów szczęki oraz żuchwy. Mogą być wywołane przez wady zgryzu, bruksizm czy powikłania jatrogenne. Do powikłań jatrogennych zaliczamy wszystkie błędy popełnione podczas leczenia np. nieprawidłowo wykonane prace protetyczne powodujące tzw. zgryz urazowy czy nawisające wypełnienia będące najczęściej przyczyną stanów zapalnych w okolicy zęba.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *